Hipoteza kamuflażu/maskowania się (Buchholz, 2021)
Badacze definiują zjawisko większej adaptacji kobiet do środowiska społecznego hipotezą kamuflażu, odnoszącą się do świadomych lub nieświadomych strategii ukrywania cech autyzmu. Przykłady kamuflażu obejmują:
- naśladowanie wyrazu twarzy rozmówcy,
- mobilizację do nawiązania kontaktu wzrokowego,
- silne powstrzymywanie się przed monologizowaniem na tematy będące obiektami zainteresowań kobiet.
“Często stosowaną strategią jest wybór jako wzoru rówieśnika lub postaci z filmu czy telewizji, cenionej społecznie, nauka naśladowania mimiki, jaką stosują te postacie, kopiowanie sposobu mówienia, gestów i mowy ciała. Inne kobiety stosują silną wewnętrzną kontrolę zachowań, aby uczynić siebie niewidocznymi dla otoczenia w kontekście objawów mogących uchodzić za dziwne i narażające je na ostracyzm społeczny. Kobiety z autyzmem, same opisując swoje doświadczenia, odnosiły się do stosowania tych strategii jako maskowania i „udawania normalnej”.”
Przyczyny i konsekwencje stosowania kamuflażu
“To, co jest częścią doświadczenia kobiet z autyzmem to ciągły przymus stosowania strategii adaptacyjnych, tym większych, im bardziej uświadomiona jest ich odmienność. Potrzeba dopasowania stanowi podstawowy napęd uruchamiający procesy kamuflowania. Konsekwencje stosowania kamuflażu są jednak bardzo negatywne, włączając w to ogromne wyczerpanie fizyczne i emocjonalne, często wymagające czasu w samotności dla regeneracji strat energetycznych. Ciągłe ukrywanie prawdziwych cech, potrzeb i sposobów reagowania prowadzi do kryzysów tożsamościowych oraz trudności w budowaniu własnego, autentycznego „ja”.”
Źródło:
Buchholz, A. (2021). Kobiety ze stanami ze spektrum autyzmu–zarys charakterystyki funkcjonowania. Człowiek-Niepełnosprawność-Społeczeństwo, 52 (2), 61-74.